Eva, 1 augustus 2010
Guatemala , Antigua Guatemala 26°

Time is our friend

De laatste dagen zijn aangebroken, dinsdagochtend vertrekt het vliegtuig al weer. Zoals ik al vreesde is de maand omgevlogen en staat er alweer afscheid voor de deur, opnieuw zonder te weten wanneer ik weer terug kan komen. Makkelijk is anders. Gelukkig kan ik met de gedachte leven dat ik het al eens eerder heb overleefd en dat ik weer ben teruggekomen. Dit land blijft bij me, dus ik kan maar beter de tijd als mijn vriend beginnen te zien, wetende dat ze mij weer terug zal brengen, wanneer dan ook.

Hoewel er weer vele dingen zijn die ik niet achter me wil laten, kan ik met een voldaan gevoel terug komen naar Nederland, er is werk aan de winkel! Een van de belangrijkste dingen die ik wilde bereiken is geslaagd. Het zal mogelijk zijn een huis te bouwen voor de familie Guamuch! De papieren zijn in orde, het land is geschikt, ConstruCasa wil helpen. Zodra ik het geld bij elkaar heb, zal de bouw beginnen. Afgelopen donderdag ben ik met twee Guatemalteken die voor de (door een Nederlandse opgerichte) organisatie ConstruCasa werken, op pad gegaan om het huis te bezoeken. De reis erheen was een avontuur op zich. Uiteraard hadden ze niet op de kaart gekeken waar we heen moesten en gingen ze ervan uit dat ik de route wel zou weten. Alsof ik hun land beter ken dan zijzelf! Dat werd dus een paar keer verkeerd rijden, rondvragen en lachend om onze voorbereiding maar op aanwijzingen van de bevolking afgaan. Na een half uurtje hadden we al autopech, dus gingen we maar even bij de man langs in Chimal die ook alle ramen en deuren voor de huizen maakt. Hij lastte de boel weer aan elkaar en we gingen weer op weg in de auto die in Amerika werd afgeschreven, maar hier te boek staat als een van de betere.
Na het bezoek zat ik te stralen in de auto en bleef ik maar herhalen hoe blij ik was. Alles was in orde. Er was alleen geen drainage in het dorp, waardoor de bouw van een wc en de douche niet door kon gaan, maar in plaats daarvan kunnen ze een wc maken waar geen water bij nodig is. Ik wilde niet dat de familie het hele huis gewoon gedoneerd zou krijgen, want het belang van een eigen bijdrage is niet te onderschatten. Als je zelf hebt bijgedragen aan een huis, zul je deze beter op waarde kunnen schatten, zal het meer als je eigen huis voelen en zul je er beter zorg voor dragen. Deze familie verdient echter de helft van het minimumloon en kan de normale bijdrage niet betalen. In plaats van een volledige donatie, heb ik ze toch zover gekregen dat ze nu vijf euro per maand gedurende vier jaar zullen moeten afstaan. Dit lijkt voor ons belachelijk weinig, maar op een wisselend maandinkomen van zestig euro of minder, is het toch een substantieel bedrag. De stralende ouders en de weer vrolijk spelende José Luis maakten mijn dag. Bij afscheid kreeg ik zelfs een spontaan kusje van m´n Guamuchito! Eindelijk gaat het dan lukken iets aan de leefomstandigheden van deze familie te verbeteren!



De dag erna ben ik met Paula een dag naar Lago Atitlán gegaan. Ik had beloofd de familie van Ismael nog eens op te zoeken, een van de baby´s van vorig jaar. Uiteraard was dit een mooi excuus om een dagje bij het prachtigste meer door te brengen dat ik ken. Om kosten te besparen en het echte Guatemalagevoel te bereiken, besloten we met de plaatselijke camionetas te gaan. Oftewel de chickenbussen. Dit keer zat er letterlijk een kip naast me in de camioneta, die eer deed aan de bijnaam.

Helaas was de verkeerde informatie aan ons doorgegeven en deden we een uur langer dan gepland over de heenreis. Het bleef echter de hele dag zonnig, het meer en de vulkanen waren betoverend als altijd en het was heerlijk om de familie weer te zien, dus ons dagje kon niet meer stuk. Dachten we. Om half vier wilden we aan onze terugtocht beginnen, zodat we op tijd terug zouden zijn in Antigua. Na zeven uur kun je beter niet meer overstappen in chickenbussen. Toen pas leek het de familie handig om ons te melden dat de laatste directe bus naar Escuintla al om drie uur was vertrokken. Handig, en dan? Het werd een reis waarin we vijf keer moesten wisselen van voertuig. Achter in een pick-up truck, in minibusjes of in camionetas, wij zagen alle uithoeken van het land. Uiteindelijk waren we pas tegen negenen thuis, veel te laat om nog veilig te reizen, maar gelukkig waren er overal Guatemalteken die speciaal met ons meeliepen naar de volgende bus, zodat ons niets zou overkomen. In het donker is Guatemala niet meer zo sprookjesachtig, dus ik was best blij weer veilig in mijn eigen stadje te zijn. Al met al was het drama van de terugtocht het meer dan waard. Het land waar we doorreden was afwisselend prachtig en verwoest. Op vele plekken was te zien hoe de orkaan Agatha had huisgehouden. Hele dorpen waren weggevaagd en de improvisorische wegen waren slecht begaanbaar. Op den duur reden we door een en al verwoest gebied, waar slechts afgeknapte boomstronken en gigantische rotsblokken te zien waren. Te midden van deze chaos was er een gebouw overeind blijven staan. De Kerk. Ik kan me zo voorstellen dat dit door de bevolking als niets minder dan een waar wonder werd beschouwd.



Mijn laatste dagen heb ik het gevoel te moeten rennen om iedereen nog een keer te kunnen zien voor ik ga, om alles nog en keer in me op te nemen voor ik ga. Maar ik realiseerde me dat dit geen zin heeft. Ik kom terug, ik moet niet tegen de tijd in willen rennen. Hoewel de maand voorbij vloog, heb ik ontzettend veel geleerd en kunnen doen. Ik ben ontzettend blij dat ik na een jaar al terug heb kunnen keren. Nu geniet ik nog de laatste dagen van de lieve mensen om me heen, mijn oude en nieuwe vrienden, de baby´s en de kinderen.



Ik ga het missen, dat zeker. Maar ik kom terug.



Liefs Eva

Verras Eva in Guatemala met een belletje via HalloBuitenland.nl